Over doelloosheid, paarden en het nieuwe jaar

Het einde van het jaar nadert.
Overal duiken ze weer op: goede voornemens, plannen, doelen.
We willen bewuster leven, beter rijden, meer tijd maken, rustiger zijn, sterker worden.
Alsof een nieuw jaar pas echt mag beginnen wanneer we weten waar we naartoe willen.
Maar wat als de kracht dit keer niet zit in een nieuw doel?

Wat als het begin net ligt in even niets hoeven te willen?
Afgelopen week kreeg die vraag voor mij plots een gezicht — en vier benen.

Een ruiter die alles al eens gezien had.

Ik gaf een les aan een dame die vroeger veel gereden heeft.
Ze was goed.
Zo goed dat ze zelfs een tijd op een trainingsstal in Amerika ging werken.

Wat daar volgde, liet diepe sporen na.
Niet alleen door de manier waarop met paarden gewerkt werd, maar ook door hoe mensen met elkaar omgingen. Het plezier verdween. Het vertrouwen ook. Zo erg zelfs, dat ze de paardensport jarenlang volledig afzwoer.

En toch… bleef het kriebelen.

Niet om te presteren. Niet om te moeten.
Wél om opnieuw iets te voelen bij deze bijzondere dieren.

Wanneer doen niet meer klopt

Tijdens de sessie probeerden we eerst wat te longeren.
Al snel voelde ze dat dit op dat moment niet fijn was. Te veel. Te geladen.
Ik stelde voor om gewoon even samen rond te stappen. Dat was beter, maar voor haar doelloos.
En eerlijk? Zo zag het er ook een beetje uit.

Mijn eerste reflex was om kegeltjes te gaan halen. Structuur aan te brengen. Er iets van te maken.
Tot ik mezelf net op tijd kon stoppen.
Misschien — dacht ik — is dit exact waar het over gaat.
Misschien mag die doelloosheid er nu gewoon even zijn.

Shadow sprak eerst

Telkens wanneer zij mijn voorstellen volgde — de oefening, de richting, het ‘zo doen’ — merkte ik iets heel opvallends bij Shadow. Hij kwam steeds opnieuw haar ruimte binnen duwen.
Niet hard, niet dominant, maar wel consequent.
Alsof hij zei: “Waar ben jij?”

Op het moment dat we besloten om niets te moeten, om gewoon samen te stappen zonder doel, veranderde alles. Haar ademhaling werd zachter. Haar lijf zakte. Haar aandacht kwam terug bij zichzelf.
En Shadow? Die gaf haar ruimte. Letterlijk.
Hij bleef naast haar, in plaats van in haar.

Tranen als ontlading

Toen kwamen de tranen. Niet voorzichtig, niet klein. Maar echt. Rauwe ontlading.
Ze vertelde me dat ze gehoopt had iets te voelen tijdens deze sessie.
Dat ze verlangde naar een sprankeltje, een bevestiging dat het contact met paarden misschien toch nog mogelijk was voor haar.

Maar dit… dit had ze niet verwacht. Ze had niet gedacht dat er zoveel los zou komen. Zoveel verdriet. Zoveel gemis. Zoveel ingehouden spanning. Het was geen emotie over Shadow, of over het stappen. Het was de ontlading van jaren lang sterk zijn, aanpassen, doorgaan.

En eindelijk — heel even — niets hoeven.

Doelloosheid als ingang

Het werd duidelijk dat dit moment niet over een oefening ging.
Het ging over ruimte. Over autonomie. Over terug mogen komen bij zichzelf.

In haar leven — net zoals in haar paardentijd — had ze vooral doelen en verwachtingen van anderen gevolgd. Goedbedoeld. Gedreven. Plichtsbewust.

Maar zelden had ze zichzelf de vraag gesteld: wat wil ík eigenlijk?
Doelloosheid voelde voor haar onveilig. Leeg. Alsof ze faalde. En toch was het net daar dat haar lichaam eindelijk kon lossen.

Paarden voelen haarfijn wanneer we aanwezig zijn bij onszelf en wanneer we bezig zijn met het “juist doen”. Ze reageren niet op de oefening, maar op de innerlijke staat erachter.

Toen zij stopte met volgen, moest Shadow niet meer duwen. Haar plek was weer ingenomen.

Nieuwjaar in een ander licht

Zo vlak voor nieuwjaar vond ik dit een bijzonder krachtige spiegel.
Goede voornemens zijn vaak niets anders dan nieuwe doelen.

En heel vaak zijn het doelen die niet echt van ons zijn.

Ze komen voort uit verwachtingen, vergelijking, of het gevoel dat we zouden moeten veranderen. Maar wat als je dit jaar niet start met een plan?

Wat als je begint met luisteren?
Niet naar wat beter moet.
Maar naar wat er al is.

Een zachte uitnodiging

Misschien is de vraag niet: “Wat wil ik bereiken in het nieuwe jaar?”

Maar eerder:

• Waar voel ik spanning wanneer ik denk aan moeten?
• Waar verlang ik eigenlijk naar rust, ruimte of eenvoud?
• Wat mag er dit jaar gewoon zijn, zonder dat ik het hoef te sturen?

Je hoeft hier geen antwoorden op te forceren. Het niet-weten is geen falen. Het is vaak het begin van iets echts.

Tot slot

Die sessie leverde geen oefening op.
Geen plan.
Geen meetbaar resultaat.

Maar wel iets veel fundamentelers: ontlading.
Ruimte. Adem.
Voor haar. Voor Shadow.
Voor wat er opnieuw mocht ontstaan.

Misschien is dat wel het mooiste geschenk dat je jezelf — en je paard — kan geven aan het begin van een nieuw jaar. De moed om even niets te moeten. En te vertrouwen dat voelen genoeg is.

Herken je jezelf in dit verhaal?
In het zoeken, het voelen, het verlangen naar rust en echtheid — met je paard én met jezelf?

Wat veel mensen niet weten, is dat dit soort momenten bij mij niet losstaan van training.
Ze ontstaan midden in het werken met het paard.

In mijn 1-op-1 begeleiding combineer ik training en afstemming.
We werken praktisch — in grondwerk, buiten rijden, ranch riding, ranch trail of liberty —
en kijken tegelijk naar wat er onder de oefening leeft.

Soms werken we heel doelgericht.
Soms begint vooruitgang net met even niets moeten.

Als dit resoneert, ben je welkom voor een 1-op-1 begeleiding.