Wat er gebeurt als doorduwen geen oplossing is

Jack heeft moeite met rechtsom galopperen.

Niet omdat hij het niet kent. Niet omdat hij het niet wil. Maar omdat zijn lichaam het op dit moment gewoon lastig vindt.

Hij heeft een duidelijke asymmetrie tussen zijn linker- en rechterschouder. In het grondwerk zie je dat nauwelijks. Zonder ruitergewicht kan hij zich vrijer organiseren, zijn balans zoeken, onderweg corrigeren. Rechtsom galopperen lukt daar meestal prima.

Maar zodra het zadel en mijn gewicht erbij komen, verandert de vraag fundamenteel.

En dat is precies wat ik wil benoemen: het is niet dezelfde oefening meer.

Eerst onderzoeken, dan conclusies trekken

Voor mij begint zo’n vraagstuk nooit in de training zelf.

Toen ik merkte dat Jack moeite had met rechtsom galopperen, liet ik hem nakijken door de dierenarts, de osteopaat én de zadelpasser. Dat zijn dingen die ik altijd eerst afcheck, vóór ik conclusies trek over gedrag of “onwil”.

Pas wanneer ik weet dat zijn lichaam gezond is en het materiaal passend, ga ik kijken naar wat de beweging en de interactie mij vertellen.

Toegevoegd gewicht is toegevoegde informatie

Onder het zadel vraagt galop niet alleen coördinatie, maar ook kracht, stabiliteit en vertrouwen in het eigen lichaam. En precies daar wordt het voor Jack moeilijk.

Rechtsom aanspringen lukt dan vaak niet. Of hij springt aan… maar in de verkeerde galop.

En wat hij dan soms doet, is mij letterlijk tegen de muur duwen.

Niet uit koppigheid. Niet om mij te “testen”. Maar omdat zijn lichaam op dat moment geen andere uitweg vindt.

Wanneer techniek te zwaar wordt

Hoe harder ik hem in een bepaalde houding probeerde te zetten, bijvoorbeeld via travers om hem meer te laten dragen, hoe harder hij begon te wringen en te vechten.

Niet omdat hij het niet begreep. Maar omdat hij nog niet sterk genoeg is voor wat ik vraag, én omdat hij al anticipeert op die moeilijke galop die eraan komt.

Wat dat mij leerde: techniek vragen zonder eerst voldoende draagkracht én zonder te blijven luisteren, vergroot de spanning alleen maar.

Het werd daarmee evenzeer een oefening voor mij: niet om hem ergens doorheen te duwen, maar om hem stap voor stap te begeleiden.

Ruimte maken in plaats van vastzetten

Wanneer Jack me tegen de muur duwt, stuur ik hem in draf weer van de muur weg. Licht tempo, beweeglijk. Geen strijd, geen verkramping.

Ik werk veel met balkjes in draf, niet om hem moe te maken, maar om zijn lichaam te helpen organiseren zonder extra druk.

En ja: als hij dan toch rechtsom aanspringt in de verkeerde galop, laat ik hem soms gewoon even zo galopperen. Want ook dat is informatie.

De “verkeerde” galop als tussenstap

Wat ik vaak zie: na een balkje wisselt hij vanzelf. Niet omdat ik het forceer, maar omdat zijn lichaam via de balk even een ander antwoord vindt.

Dat moment is voor mij geen technisch succes. Het is een teken van zelforganisatie.

Zijn lichaam zegt dan: ah, zo kan het ook.

En dát is waar ik op wacht.

Trainen voorbij het moeten

Dit is geen snelle oplossing. En ook geen strak trainingsschema.

Het is trainen vanuit luisteren:

• naar asymmetrie
• naar draagkracht
• naar wat vandaag al kan, en wat nog niet

Soms betekent dat: een oefening loslaten. Soms betekent dat: een “fout” laten bestaan. En soms betekent dat: erkennen dat toegevoegd gewicht echt iets verandert, voor Jack, en eigenlijk ook voor mij.

Herken jij dit met jouw paard?

Wat ik met Jack meemaak, zie ik ook regelmatig in individuele lessen: paarden die hun best doen, ruiters die willen helpen, en precies daar begint het soms te wringen.

In die lessen werk ik niet vanuit een vast stappenplan, maar vanuit wat zich op dat moment toont: in het lichaam, in de beweging, in de interactie.

Op dit moment is er nog ruimte in mijn agenda voor individuele begeleiding. Als dit verhaal raakt aan wat jij met jouw paard ervaart, ben je van harte welkom om samen te kijken wat er nodig is.

Neem contact op via: veronique@horseconnection.be
En dan spreken we elkaar binnenkort!