Afgelopen week zei een klant me iets waar ik oprecht blij van werd.

Ze zei: “Ik begin de oefeningen wat saai te vinden.”

Niet omdat ze haar paard zat was. Niet omdat ze geen zin meer had. Maar omdat het… gewoon liep.

En dat was bijzonder, want een maand geleden was dit een vrouw bij wie het angstzweet uitbrak wanneer ze haar paard uit de weide moest halen. Of wanneer ze hem van A naar B moest leiden. Haar lichaam stond voortdurend op scherp.

Wat we deden, was eenvoudig

En precies daarom niet vanzelfsprekend.

We werkten aan samen stappen met matching steps, het afstemmen van tempo, en aanwezig blijven wanneer er spanning opkwam.

Daarnaast introduceerden we iets wat voor haar paard spannend was: een vlag.

Niet om hem “ongevoelig” te maken. Niet om hem ergens doorheen te duwen. Maar om iets anders te leren.

Het paard leerde dat de vlag op zich geen gevaar vormde. Dat spanning kon verschijnen en ook weer verdwijnen.

En zij leerde hoe ze nieuwe objecten kan introduceren op een manier die veilig blijft: voor haar paard én voor zichzelf. Zonder forceren. Zonder over haar eigen grenzen te gaan.

Herhaling doet meer dan je denkt

Dit werk vraagt herhaling. Veel herhaling.

Niet om het paard te overtuigen. Maar om vertrouwen te laten inslijpen.

Wat eerst veel aandacht en energie vroeg, werd geleidelijk voorspelbaar.

En ja, dan wordt het saai.

Saai is geen stilstand

Saai betekent hier niet dat er niets gebeurt. Het betekent dat het lichaam niet meer voortdurend hoeft te scannen.

De ademhaling wordt rustiger. De handen dragen minder spanning. De aandacht kan vrijer bewegen.

Wat eerst veel energie kostte, is nu hanteerbaar geworden.

En precies dát is het moment waarop mensen vaak beginnen twijfelen.

Moeten we niet iets anders doen? Iets nieuws toevoegen? Meer uitdaging?

Maar hier gebeurt iets cruciaals

Wat eerst onveilig was, is nu draagbaar geworden.

En pas dan kan er iets bij. Niet omdat het “tijd” is. Niet omdat het schema dat zegt. Maar omdat de oefening nu mogelijk is zonder verlies van verbinding en zonder adrenalinepiek.

Dat was het moment waarop ik haar zei: dit is goed nieuws. Je bent klaar voor een volgende stap.

We zijn gestart met longeren.

Wanneer afstand veilig wordt

Voor mij is longeren geen beginpunt.

Het vraagt voldoende veiligheid, voldoende voorspelbaarheid, en voldoende vertrouwen, bij mens én paard.

Longeren betekent afstand. En afstand werkt alleen als de verbinding niet verdwijnt.

Hier kon haar paard zelfstandig bewegen, terwijl zij bij zichzelf bleef. Zonder verlies.

Dat was geen toeval. Dat was het gevolg van wat eraan voorafging.

Als je te vroeg afstand introduceert, vergroot je spanning. Als je te laat afstand toelaat, houd je ontwikkeling tegen.

Wat vandaag saai voelt, was een maand geleden nog onveilig.

En daar mag je bij stilstaan. Niet om sneller te gaan. Maar om te voelen: hier is iets verschoven.

In mijn begeleiding kijk ik vaak precies hiernaar. Niet naar wat er technisch mogelijk is, maar naar wat er nu gedragen kan worden.

Soms betekent dat: blijven herhalen. Soms betekent dat: een volgende stap zetten. Altijd betekent het: afstemmen.

En soms is saai het beste nieuws dat je kan krijgen.