“Soms moet het paard (bijna) meteen iets met je doen. Bijvoorbeeld naar de les of de hoefsmid. Er is dan niet altijd tijd voor een uitgebreide dialoog. Hoe pak je dat aan?”

Dat was de vraag die gesteld werd in het webinar: ‘Van strijd naar een ontspannen samenwerking‘.

En ik merk dat dit iets is waar veel paardeneigenaren mee worstelen.

Want aan de ene kant wil je luisteren naar je paard.
Je wil zijn signalen serieus nemen.
Je wil samenwerken in plaats van controleren.

Maar aan de andere kant zijn er ook momenten waarop iets gewoon moet gebeuren.
Een les die start.
Een afspraak met de hoefsmid.
Een dierenartsbezoek.
Een noodzakelijke behandeling.

En soms is er simpelweg geen ruimte om het eindeloos uit te stellen of volledig te heronderhandelen.

En dan komt de spanning:

Hoe blijf je afstemmen op je paard, terwijl het toch moet gebeuren?

Moet het echt, of willen wij het?

Voor mij begint het antwoord bij iets dat we vaak vergeten te onderscheiden.

Moet het paard echt iets doen?
Of is het iets wat wij graag willen?

Een les volgen, een wedstrijd of een buitenrit zijn geen behoeften van het paard.
Dat zijn wensen van de mens.

Dat maakt die wens niet verkeerd.
Maar het verandert wel hoe ik naar weerstand bij het paard kijk.

Want wat wij “niet meewillen” noemen, kan ook een reactie zijn op iets dat op dat moment niet vanzelfsprekend is voor het paard.

En dan wordt het interessant om dat verder te onderzoeken, en te kijken hoe we stappen kunnen nemen die haalbaar zijn voor ons paard. Zodat onze wensen niet onbedoeld spanning veroorzaken bij ons paard.

Soms betekent dat dat je je verwachtingen of doelstellingen een stukje moet bijsturen.

Dat kan ook betekenen dat je trager gaat, of dat je dingen bijleert zodat je beter begrijpt wat er speelt.

De meeste doelen van recreatieve ruiters zijn haalbaar, op voorwaarde dat er geen medische oorzaak meespeelt in het gedrag van het paard. Maar dat vraagt wel geduld, kleine stappen en de bereidheid om te vertragen waar nodig.

De verschuiving van kijken naar wat nog niet kan, naar de vraag wat er op dit moment al wél mogelijk is, maakt vaak een groot verschil. Zo ontstaat er ook ruimte om daarop verder te bouwen.

En dat geeft het zelfvertrouwen van je paard een boost én zorgt ervoor dat hij het leuker gaat vinden om met jou samen te werken.

En wanneer het écht moet?

Er zijn ook situaties die niet onderhandelbaar zijn.

Bekappen.
De dierenarts.
Wondverzorging.
Een noodzakelijke behandeling.

Daar hebben we als eigenaar een verantwoordelijkheid te nemen voor de zorg van ons paard.

Maar ook als je daar op weerstand botst bij je paard blijft de vraag overeind:
Wat probeert mijn paard te vertellen?

Want omdat iets “moet” gebeuren, betekent we niet meer hoeven te luisteren naar ons paard.
En “luisteren” naar ons paard, betekent niet dat je niks mag doen dat weerstand oproept bij je paard als dit belangrijk is voor zijn gezondheid.

De vraag is dan: hoe kunnen we dit zo comfortabel als mogelijk voor het paard maken?
En ook: wat kan ik doen zodat dit volgende keer minder weerstand oproept?

Waarom het moeilijk is om in verbinding te blijven

Wat dit soort situaties moeilijk maakt, is niet het “moeten” op zich.

Het is wat er in ons gebeurt terwijl het gebeurt.

We zien spanning bij ons paard.
We zien weerstand.
We voelen dat het niet comfortabel is.
En tegelijk gaan we verder, omdat het moet.

Dat maakt het lastig om rustig en helder te blijven in hoe we reageren.

Niet omdat we niet willen luisteren.
Maar omdat we het moeilijk vinden om te zien dat ons paard het zwaar heeft, terwijl we toch moeten doorgaan.

Omdat we willen dat het goed gaat.
Omdat we willen dat ons paard zich veilig voelt.
Omdat we willen dat samenwerking ook in die momenten mogelijk blijft.

En precies dat maakt het zo lastig en ingewikkeld.

Wat doe je dan op zo’n moment?

Stel jezelf de volgende 3 vragen:

• Wat helpt mij om hiermee om te gaan?
• Hoe kan ik dit zo comfortabel als mogelijk voor mijn paard maken?
• Wat kan ik doen zodat dit volgende keer minder weerstand oproept?

Die laatste vraag gaat over hoe je iets in de toekomst kan opbouwen.

Soms betekent dat dat je de context aanpast, bijvoorbeeld door te kiezen voor een rustigere of meer vertrouwde omgeving.

Soms dat je handelingen stap voor stap opbouwt via positieve associatie of bekrachtiging.

En soms dat je in overleg met je dierenarts kijkt naar extra ondersteuning, wanneer dat nodig is om een noodzakelijke handeling veilig en verantwoord te kunnen laten verlopen.

Niet alles zal in één keer veranderen.
Maar wel alles kan je iets leren over hoe je het volgende keer net iets haalbaarder maakt voor je paard.

Tot slot

De vraag is dus niet of er altijd tijd is voor een dialoog.

Maar hoe je die dialoog niet volledig verliest wanneer er toch iets moet gebeuren.

En hoe je binnen die realiteit blijft zoeken naar de meest zorgvuldige manier om iets te laten gebeuren, met oog voor wat je paard daarin laat zien.

Herken je deze situaties bij je paard en wil je hier verder mee aan de slag?

In mijn cursus “In 6 stappen naar een heldere dialoog met je paard” leer je hoe je stap voor stap meer duidelijkheid, rust en samenwerking creëert in jullie dagelijkse interactie en in jullie trainingen.

👉 Meer info via de link: https://www.horseconnection.be/cursus-in-6-stappen-naar-een-heldere-dialoog-met-je-paard/